Sabah erkenden kalkmýþ, üzerimÝ deðiþtiriyordum ki masamýn üzerinde küçük bir kaðýt parçasýna rastladým. Oraya onu ben koymamýþtým çünkü daðýnýklýðý sevmeyen ben sürekli masamý temizler ve kaðýt parçalarýný dahi masada býrakmazdým. Annem veya babam bir not býrakmýþ olmalýlar diye düþünmüþtüm. Kaðýda baktýðýmda babamýn el yazýsý olduðunu fark ettim. Kaðýtta tam olarak anlayamadýðým bir söz vardý; mutlu olmak için uðraþ vermelisiniz.

Bu aralar aþýrý derecede edebiyata sardým. Aslýnda bir aralar da sarmýþtým ancak hevesim hemen bitmiþti. Hatta hatýrlarsanýz "Deniz Gözlerinde Çýrpýndým" adlý bir hikaye yazýyordum, ne yazýk ki bitiremedim ve hikaye yarýda kaldý. Ne yalan söyleyeyim, bitirmek istemedim. Sanki hikayenin bir yerlerinde hata yapmýþ gibiydim, içime sinmemiþti.

Geçen dönem Türkçe dersi için bir hikaye yazmýþtým ve o hikayenin bazý yerlerini de Ýsmail aðbinin yazýlarýndan esinlenmiþtim. 

Hem Çaðrý aðabeyin hem de Aycan ablanýn beni mimlemiþ olduðu "sanal bebekler" ile ilgili bir þeyler yazmaya çalýþacaðým çünkü ben artýk halk tabirinde yeni nesildenim haliyle pek sanal bebek oynamýþlýðým da yok. He, madem sanal bebek oynayýþlýðým yok bari eskiden oynamýþ olduðum oyuncaklar hakkýnda bir þeyler yazayým :)

Bu blogu açtýðýmdan beri ziyaretçi sayýsýný umursamayacaðýmý kendime görev edinmiþtim. Neredeyse blogumu açalý bir yýl oldu ve bu bir yýl boyunca sözümde durdum. Sadece yazýlarýma yapýlan yorum sayýlarýna bir aralar takmýþtým ancak onun da üstünden geldim, umursamadým.

Eh, zaten bu blog kiþisel blog! Ziyaretçiyi umursamak, yorum sayýlarýný dikkate almak pek mantýklý gelmez. Kiþisel blogta, adý üstünde kiþisel düþüncelerini yazarsýn.

23 Nisan'ý seviyorum çünkü beraberinde sevinç ve tatil geliyor :) Tatilin gelmesi benim için gerçekten çok iyi oldu. Haftasonlarý ne kadar tatil olarak bilinse de benim için tatil deðil çünkü dersaneye gidiyor, rehberliðe giriyor, etütlere katýlýyorum derken sosyal aktiviteler ayýracak vakit bulamýyorum. Ancak bu hafta 23 Nisan olduðu için dört gün tatil yapmýþ oldum ve gerçekten yapamadýðým, gerçekleþtirmek istediðim fikirleri de gerçekleþtirdim :)

Bazý insanlar vardýr hani sürekli yabancý þarkýlar dinlerler ve ilk dinleyiþlerinde ezberlerler. Ýþte onlarý gerçekten çok kýskanmýþýmdýr. Bir kere yabancý þarkýyý ezberlemeyi geç, dinleyemiyorum ki.

Dinleyememek derken þarkýdan hiçbir þeyi anlayamadýðýmý söylüyorum. Tamam, bazý birkaç yabancý þarký var onlarý sürekli dinliyorum ve ezberledim. Örneðin Adele-Rooling In The Deep. Zaten Adele'in þarkýlarýný hemen hemen ezberleyebiliyor hatta çok seviyorum.

Bu ufacýk tefecik bloga tam anlamýyla kiþisel þeyler yazamadým, yazmaktan korktum ama blog benim blogum deðil mi? Yazacaðým, bu sefer içimde ne varsa yazacaðým...

Günden güne ruh anlamýyla geliþtiðimi fark ettim. Ne bileyim, eskiden ufak tefek þeyleri gerçekten sorun ederdim veya yenilgiyi kabullenemezdim. Artýk kabullenebiliyor ve azýcýk da olsa sorunlarý görmemezlikten geliyorum. Her þeyi görüp, kafaya takmak yerine görmeyip ve oradan uzaklaþmak bazen hatta her zaman en iyisi.

Tamam, gerçekten çok özür dilerim. Artýk kendime gelmeli ve eski günlerdeki gibi sýk sýk yazmalýyým. Blogumu açtýðým ilk günlerde ne güzel de yazýyordum deðil mi? Ama þimdi neden böyle üþengeçlik yapýyorum, anlamadým ki.

Sahi blogum ilk açýldýðýnda gün aþýrý yazý yazýyordum da þimdi neden haftada hatta iki haftada bir yazý yazýyorum? Çünkü blogum ilk açýldýðýnda yatarken de kalkarken de aklým oradaydý. "Acaba yazýlarýmý kimler okuyor, kimler yorum atmýþ olabilir, yarýn ne hakkýnda yazý yazmalýyým?" gibi sorular sorar dururdum. Okuldan her döndüðümde ilk iþim belki de bloguma yazý yazmak olurdu.